Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne."o olmazsa
yaşayamam." demeyeceksin.
Demeyeceksin işte. Yaşarsın çünkü.
Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki.
Çok sevmeyeceksin mesela. O daha az severse kırılırsın.
Ve zaten genellikle o daha az sever seni, senin o'nu sevdiğinden.

Uzun süredir onkareye birşeyler yazamamanın üzüntüsü içerisindeyken, 'Hayat' isimli defterimi karıştırayım dedim ve lisedeki edebiyatçımın yazdığı bir şiir buldum İstanbul'la ilgili. İstanbul'u, İstanbul'da kalanları özleyen onkare ahalisiyle paylaşayım istedim, kendimi çok şanslı görüyorum o şahre ait olduğumu hissettiğim için...

Giderken bura için, gelince ora için,

Gününde ve gecende kendince ora için

Sakladığın kendini böldün iki yarım´a;

İki kez yaralandın bir yarım yara için.

Özdemir Asaf

gecenin ortasında ne işin var
yıldızlara dokunma yanarsın
bak birazdan ay da batacak
karanlık bulaşmasın ellerine
tersine döner yolunu bulamazsın

biliyorum sana giden yollar kapali
ustelik sen de hic bir zaman sevmedin beni

ne kadar yakindan ve arada ucurum;
insanlar,evler,aramizda duvarlar gibi